Predator 2
Choć mnie się prawdziwy Predator 2 podobał, po seansie Predators stwierdzić muszę, że obraz ten bardziej zasługuje na miano kontynuacji klasyku z Arnoldem, niż ten oficjalnie nazywany “dwójką”. Stosunek elementów z “jedynki” do nowości został tu idealnie wyważony, dzięki czemu czułem się jak przeniesiony w przeszłość, ale też tego swoistego déjà vu było na tyle niewiele, że z zaciekawieniem dotrwałem do napisów końcowych.
Moje uznanie Predatorzy zdobyli zwłaszcza za sprawą stonowanego, niemal kameralnego klimatu. Do Predatora po prostu nie pasowałoby wysokobudżetowe efekciarstwo, a ten film mógłby powstać nawet 10-15 lat temu i wyglądałby podobnie. I do dziś by się nie zestarzał. Nawiasem mówiąc cieszy mnie, że gdzieś tam równolegle do przepakowanych wodotryskami blockbusterów powstają obrazy solidne, ale mniej pod tym względem nachalne.
Z innych zalet – fajne, nieźle zagrane postacie. Laurence “Morfeusz” Fishburne wymiótł, a Danny “Machete” Trejo… pojawił się. I wystarczy. Ciekawie wyglądał też nowy rodzaj Predków. Wady: Adrien Brody nieźle zagrał, ale swojej chuchrowatej klaty nie musiał pokazywać. Sceny, gdzie biegał półnagi wyglądały trochę jak parodia analogicznego momentu w Predatorze z Arnoldem. Dalej – parę nieco banalnych, ckliwych momentów. Na szczęście w znośnej ilości.
Żebyśmy się dobrze zrozumieli. To nie jest kino genialne, nowatorskie, zasługujące na nagrody i pianie krytyków. To solidna porcja klimatycznego filmu akcji, a przede wszystkim hołd złożony pierwszemu Predatorowi – i złożony w sposób najlepszy z możliwych (ciarki mnie przeszły, gdy usłyszałem ten motyw muzyczny…).
Warto obejrzeć – zwłaszcza jeśli lubisz pierwszy film.
PS.
Nie było i nie będzie ani słowa o dwóch filmach pod szyldem Alien vs. Predator. Nie jest to kontynuacja ani Aliena ani Predatora, choć bazuje na obu licencjach. I żadnemu filmowi z żadnego z tych cyklów nie dorasta do pięt.
